Parts of Speech

Parts of Speech

                    Parts of Speech หมายถึง ส่วนต่างๆ ของ คำพูดแต่ถ้าจะแปลให้เข้าใจกันง่ายๆ ก็แปลได้ว่า คำชนิดต่างๆซึ่งนำมาร้อยเรียงเป็นวลี เป็นประโยค ที่นำไปใช้สนทนาเป็นเรื่องเป็นราว หรือนำไปแต่งหนังสือเป็นเล่มหนาๆ มาจาก pars of speech ทั้งนั้น ซึ่งมีอยู่ทั้งหมดที่เข้าใจกันทั่วๆ มี 7 ชนิด ได้แก่

                            1. Noun คำนาม คือ คำที่ใช้แทน คน สัตว์ สิ่งของ สถานที่ ความรู้สึก

                            2. Pronoun คำสรรพนาม คือ คำที่ใช้แทนคำนาม

                            3. Verb คำกริยา คือ คำที่แสดงการกระทำ หรือบอกสภาวะ

                            4. Adverb คำกริยาวิเศษณ์ คือ คำทีใช้ขยายคำกริยาว่า ทำเมื่อไหร่ อย่างไร

                            5. Adjective คำคุณศัพท์ คือ คำที่ใช้บอกลักษะคำนาม ว่ามีรูปร่างหน้าตา หรือลักษณะอย่างไร

                            6. Conjunction คำสันธาน คือ คำที่ใช้เชื่อมคำ วลี หรือประโยคเข้าด้วยกัน

                            7. Preposition คำบุรพบท คือคำที่ใช้แสดงความสัมพันธ์กันของคำหรือวลีในประโยค

                            8. Interjection คำอุทาน คือคำที่ใช้แสดงความตื่นเต้น ตกใจ เจ็บปวด ความโกรธ

1.1 Countable/Uncountabale Nouns

Countable/Uncountable Nouns

นามนับได้/ไม่ได้

            Countable Nouns ( นามนับได้ ) เป็นนามที่สามารถแยกนับจำนวนหนึ่ง สอง สาม… ได้ ไม่ว่าจะมีหรือไม่มีรูปร่างก็ได้  มีรูปร่าง (สามารถสัมผัสได้ ) – เช่น dog, chair , tree, school, country, student, biscuit    ไม่มีรูปร่าง ( ไม่สามารถสัมผัสได้ ) – เช่น day , month, year, weekend, journey    กิจกรรม : job, assignment

                                มีทั้งรูปเอกพจน์และพหูพจน์

                                        -เอกพจน์: เช่น dog,country,day,year

                                        -พหูพจน์: เช่น dogs,countries,days,years

                                การใช้ นามนับได้เอกพจน์ ต้องนำหน้าด้วย determiners อย่างใดอย่างหนึ่ง เช่น

                                        I want an orange. (ไม่ใช่ I want orange.)

                                        Where is the bottle? ( ไม่ใช่ Where is bottle?)

                                        Do you want this book?

                                การใช้นามนับได้พหูพจน์อาจจะนำหน้าด้วย articles หรือไม่ก็ได้ เช่น

                                        I like to feed the birds. ( เฉพาะเจาะจง ต้องมี articles )

                                        Cats are interesting pets. ( ไม่เฉพาะเจาะจง ไม่ต้องมี article )

                                         I want those books on the table. ( those เป็น determiners )

1.2 Singular/Plural

คำนาม ( Nouns ) หมายถึงคำที่ใช้เรียกคน สัตว์ สิ่งต่างๆ สถานที่ คุณสมบัติ สภาพ อาการ การกระทำ ความคิด ความรู้สึก ทั้งที่มีรูปร่างให้มองเห็น และไม่มีรูปร่าง การแบ่งคำนามสามารถจำแนกได้หลายแบบแล้วแต่ตำรา เท่าที่รวบรวมนำเสนอในที่นี้มี 4 แบบ คือ

แบบที่ 1 แบ่งคำนามเป็น 2 ประเภท

แบบที่ 2 แบ่งคำนามเป็น 3 ประเภท

แบบที่ 3 แบ่งคำนามเป็น 4 ประเภท

แบบที่ 4 แบ่งคำนามเป็น 7 ประเภท

ซึ่ง ใน 7 ประเภทนี้ 3 ประเภทสุดท้ายได้แก่ material nouns, concrete nouns และ mass nouns อาจจัดอยู่ในกลุ่ม common nouns ได้ดังนี้

2 ประเภท 3 ประเภท 4 ประเภท 7 ประเภท

Common Nouns
Proper Nouns

Common Nouns
Proper Nouns
Abstract Nouns

Common Nouns
Proper Nouns
Abstract Nouns
Collective Nouns

1. Common Nouns
2. Proper Nouns
3. Abstract Nouns
4. Collective Nouns
5. Material Nouns
6. Concrete Nouns
7. Mass Nouns

1.Common Noun (นามทั่วไป)

เป็นคำนามที่ใช้เรียกคน สัตว์ สิ่งของ สถานที่ทั่วๆไป ความคิด ( person, animal, place, thing, idea ) โดยไม่เฉพาะเจาะจง กล่าวโดยสรุปคือ คำนามทั้งหลายที่ไม่ใช่ proper nouns คือ common nouns เช่น

สิ่งของ boy, sign, table, hill, water, sugar, atom, elephant

สถานที่ city, hill, road, stadium, school,company

เหตุการณ์ revolution, journey, meeting

ความรู้สึก fear, hate, love

เวลา year, minute, millennium

Common Nouns เป็นได้ทั้ง นามนับได้ (Countable) และนามนับไม่ได้ ( Uncountable )

Countable Nouns ( นามนับได้ ) สามารถอยู่ทั้งในรูปเอกพจน์หรือพหูพจน์

มีตัวตน เช่น dog, man, coin , note, dollar, table, suitcase

ไม่มีตัวตน เช่น day, month, year, action, feeling

Uncountable Nouns (นามนับไม่ได้ ) หรือ Mass Nouns อยู่ในรูปเอกพจน์ เท่านั้น

มีตัวตน เช่น furniture, luggage, rice, sugar , water ,gold

ไม่มีตัวตน เช่น music, love, happiness, knowledge, advice , information

Common countable Common uncountable
indefinite(ไม่เจาะจง) definite(เจาะจง) indefinite(ไม่เจาะจง) definite(เจาะจง)
Singular a cow the cow milk the milk
plural cows the cows

Common Nouns จะไม่ขึ้นต้นด้วยตัวใหญ่ ( Capital letter ) ยกเว้นเป็นคำขึ้นต้นของประโยค ตัวอย่าง

Ther are many children on the beach. Children love to swim.

2.Proper Nouns ( นามเฉพาะ ) จะต้องขึ้นต้นด้วยตัวใหญ่เสมอไม่ว่าจะอยู่ที่ใดของประโยค

เป็นคำนามที่เป็นชื่อเฉพาะของ Common Noun เช่น

ชื่อคน (Person Name) เช่น Somsak , Tom, Daeng

ชื่อสถานที่ ( Place Name) เช่น Australia,Bangkok,Sukhumvit Road, Toyota

ชื่อบอกระยะเวลา (Time name ) เช่น Saturday, January, Christmas

Proper Nouns จะต้องเขียนขึ้นต้นด้วยตัวใหญ่ ( Capital letter )

Proper Nouns ปกติจะไม่มี determiner นำหน้า นอกจากอยู่ในรูปของพหูจน์ เช่น the Jones ( ครอบครัวโจนส์ )

the United States, the Himalayas

แต่อย่างไรก็ดีมีข้อยกเว้นของคำนามที่ไม่ได้อยู่ในรูปพหูพจน์ เช่น The White House, the Sahara ( ทะเลทราย ),

the Pacific ( Ocean ), the Vatican, the Kremlin ( ดูรายละเอียดจากเรื่องการใช้ articles – the )

เปรียบเทียบระหว่าง common nouns และ proper nouns

Common Nouns

Proper Nouns

dog

Lassie ( ชื่อของสุนัข )

boy

Jack ( ชื่อของเด็กชาย)

car

Toyota ( ชื่อยี่ห้อรถ )

month

January ( ชื่อของเดือน)

road

Sukhumvit ( ชื่อถนน )

university

Chulalongkorn ( ชื่อมหาวิทยาลัย)

ship

U.S.S. Enterprise ( ชื่อเรือ )

country

Thailand (ชื่อประเทศ )

คำนามประเภทอื่นมีคำอธิบายดังนี้

3.Abstract Nouns

เป็นคำนามของสิ่งที่ไม่มีรูปร่าง ไม่สามารถสัมผัสได้ด้วยประสาททั้ง 5 ( touch- สัมผัสได้, sight-มองเห็นได้, taste-ชิมได้ , hearing- ได้ยิน, smell- ได้กลิ่น ) เป็นนามที่บอกลักษณะ สภาวะ อาการ เมื่อแปลเป็นภาษาไทยมักจะมีคำว่า ความ การนำหน้าอยู่ด้วยรวมทั้งชื่อศิลปวิทยาการต่างๆ

Abstract Nouns จะมีที่มาจากคำกริยา ( verb) ,คำคุณศัพท์ ( adjective) และ คำนาม ( noun) ด้วยกันเองบ้าง เช่น

 

Abstract Nouns
ที่มาจากคำกริยา 

Abstract Nouns
ที่มาจากคำคุณศัพท์

Abstract Nouns
ที่มาจากคำนาม

decision – to decide

beauty – beautiful

infancy – infant

thought – to think

poverty – poor

childhood – child

Imagination – to imagine

vacancy – vacant

friendship – friend

speech – to speak

happiness – happy

growth – to grow

wisdom – wise

4.Collective Nouns

             เป็นคำนามของสิ่งที่เป็นหมวดหมู่ กลุ่มของคน สัตว์ สิ่งของ เช่น family , class, company, committee, cabinet, audience, board, group, jury, public, society, team, majority orchestra, party เป็นต้นรวมทั้ง a flock of birds, a herd of cattle ,a fleet of ships เป็นต้น อาจจะใช้คำกริยารูปของเอกพจน์หรือพหูพจน์ขึ้นอยู่กับวัตถุประสงค์ในการใช้ ว่าต้องการให้เป็นหนึ่งเดียวหรือเป็นแต่ละส่วน แต่คำนามยังเป็นรูปเดิม เปลี่ยนแต่รูปกริยา เช่น

เอกพจน์ : The average British family has 3.6 members.

ครอบครัวชาวอังกฤษ (ครอบครัวหนึ่ง ) มีสมาชิกโดยเฉลี่ย 3.6 คน

พหูพจน์: The family are always fighting among themselves. ครอบครัวนี้มักจะทะเลาะกันเอง

( ประโยคนี้มีความหมายว่าสมาชิกในครอบครัวต่างทะเลาะกันเองทั้งครอบครัว จึงใช้กริยาเป็นพหูพจน์ )

เอกพจน์: The committee has reached its decision. คณะกรรมการได้ผลการตัดสินใจ

( ของคณะกรรมการรวมกันทั้งคณะ)

พหูพจน์: The committee have been arguing all morning over what they should do.

คณะกรรมการเถียงกันตลอดทั้งเช้าว่าควรจะทำ อะไร

( กรรมการแต่ละคนนับเป็น 1 หน่วย ทั้งคณะจึงเป็นพหูพจน์ )

Collective noun บางคำมีความหมายเป็นพหูพจน์เท่านั้น เช่น people, police, cattle

นอกจากนี้ยังมีรูปแบบ คำวลีผสมด้วย of เพื่อเน้นให้ความเป็นหมู่หรือคณะให้ชัดเจนขึ้น รูปแบบคือ Collective noun + of + common noun ตัวอย่างเช่น

a flock of birds

a group of students

a flock of sheep

a pack of cards

a herd of cattle

a bunch of flowers

a fleet of ships

a kilo of pork

5.Concrete Nouns

เป็นคำนามของสิ่งที่มีรูปร่างสามารถสัมผัสได้ด้วยประสาททั้ง 5 ( touch- สัมผัสได้, sight-มองเห็นได้, taste-ชิมได้ , hearing- ได้ยิน, smell- ได้กลิ่น ) เช่น book , chair, water, oil , ice cream เป็นทั้งนามนับได้ และนับไม่ได้ มีลักษณะตรงกันข้ามกับ abstract nouns.

6.Material Nouns

เป็น common nouns ชนิดหนึ่งซึ่งมีรูปร่าง อยู่รวมกันเป็นกลุ่มก้อน แต่นับไม่ได้ เช่น

ธาตุ: iron, gold, air, copper

สารธรรมชาติ, สังเคราะห์: stone, cotton, brick, paper, cloth

ของเหลวต่างๆ: water, coffee, wine, tea, milk

อาหาร: rice, bread, sugar, pork, fish, butter, fruit, salad

แสดงความมากน้อยด้วยปริมาณ (quantity) เช่น

a bowl of rice
two boxes of cereal
five bottles of beer
a cup of tea
three bars of soap

two glasses of water
a loaf of bread
a slice of pizza
a piece of paper
a quart of milk

แต่ในการใช้ material nouns ส่วนมากจะพูดสั้นๆ เช่น ในประโยคเกี่ยวกับ tea ( ชา )

พูดในร้านอาหาร : I want some tea. ฉันขอชาหน่อยใ( ในที่นี้หมายถึง I want a cup of tea. )

พูดในซูเปอร์มาร์เก็ต: I want some tea. ในที่นี้ผู้พูดหมายถึง I want a packet of tea.

พูดในร้านอาหารซึ่งมีชาหลายชนิด หลายยี่ห้อให้เลือก เช่น ชาจีน ชาเขียว ชาญี่ปุ่น ชาอู่หลง เป็นต้น :

I like their teas. หมายถึง I like their selection of teas. ( ฉันชอบชาหลากหลายชนิดที่มีให้เลือกของร้าน )

7,Mass nouns

เป็นคำนามสิ่งของที่นับไม่ได้ ทั้งมี และไม่มีตัวตน ( uncountable nouns และ abstract nouns ) เช่น sugar, iron , butter, beer, money, blood, furniture, vehicle, courage,gratitude, mercy , accuracy มีลักษณะดังนี้ คือ

จะไม่อยู่ในรูปพหูพจน์

ไม่ใช้ a , an , the นำหน้า ถ้าใช้เป็นการทั่วไป determiners ที่ใช้นำหน้าคือ some และ any เช่น

Blood is thicker than water. เลือดข้นกว่าน้ำ ( uncountable )

Depression often affects women immediately following the birth of their babies

ผู้หญิงมักมีอาการซึมเศร้าตามมาหลังคลอดบุตรทันที ( abstract nouns )

He dropped some money on the floor. เขาทำเงินหล่นลงบนพื้น

หมายเหตุ

* บางตำรา mass nouns คือmaterial nouns + concrete nouns และแยก abstract nouns ออกเป็น nouns อีกประเภทหนึ่ง *คำนามบางคำตามความคิดของคนไทยน่าจะเป็นสิ่งของที่นับได้เช่น furniture, luggage ,equipment, money แต่ในภาษาอังกฤษ จะมองเป็นของที่นับไม่ได้ จะนับได้ต่อเมื่อแยกเป็นส่วนย่อย เช่น furniture แยกเป็น table, chair เป็นต้น

หากสรุปโดยคิดว่าคำนามมี 7 ประเภท การแยกกลุ่มจะเป็นไปตามตารางข้างล่างนี้ โดยตัวอย่างในบางคำนามจะซ้ำกับในคำนามอื่น เช่น water จะเป็นทั้ง concrete nouns และ material nouns และ honesty เป็นทั้ง mass nouns และ abstract nouns

Nouns ประเภทคำนาม ประเภทย่อย ประเภทย่อย ตัวอย่าง
Proper nouns

John, London

Common nouns Countable nouns
Concrete

chair,book,student

Collective nouns

two flocks of birds ,people

Uncountable Nouns
Concrete nouns

ice cream,oil,water

Mass Nouns

furniture,money,honesty

Material nouns

water,bread,oxygen,gold

Abstract nouns

honesty, friendship,honesty

ตาราง การใช้ articles นำหน้าคำนาม ซึ่งในที่นี้เป็นหลักทั่วไปไม่รวมข้อยกเว้นต่างๆ (ดูรายละเอียดข้อยกเว้นได้ในเรื่อง Articles

Common Nouns Proper Nouns
Countable Nouns Uncountable Nouns Singular Plural
Singular Plural Singular Plural ไม่มี article
(John)
the
(the Jones)
ชี้เฉพาะ
(definite )
the
(the boy )
the
(the boys)
the
(the water )
ไม่เฉพาะ
(indefinite )
a/an
(a tiger)
ไม่มี article
( tiger)
ไม่มี article
(water)

1.3 Nouns ( Subject – Verb Agreement )

Nouns ( Subject – Verb Agreement )

                        ในประโยคภาษาอังกฤษ ประธานของประโยค ( Subject ) และการใช้คำกริยา (Verb ) จะต้องสอดคล้องกัน กล่าวคือ ถ้าประธานเป็นเอกพจน์ กริยาต้องเป็นเอกพจน์ ถ้าประธานเป็นพหูพจน์ กริยาต้องเป็นพหูพจน์ ปัญหาสำหรับผู้เรียนคือ ไม่แน่ใจว่าประธานเป็นเอกพจน์หรือพหุพจน์ เช่น

                        government , committee ซึ่งเป็นได้ทั้งเอกพจน์ และพหูพจน์ แล้วแต่การใช้

                        furniture, money ดูน่าจะเป็นพหูพจน์ แต่ในภาษาอังกฤษคำเหล่านี้เป็นนามนับไม่ได้ มีความหมายเป็นเอกพจน์

                        police, people ใช้อย่างพหูพจน์เท่านั้น

2. Pronouns

Pronouns ( คำสรรพนาม )

                Pronoun ( คำสรรพนาม ) คือคำที่ใช้แทนคำนามหรือคำเสมอนาม ( nouns- equivalent ) เพื่อหลีกเลี่ยงการกล่าวถึงซ้ำซาก หรือแทนสิ่งที่รู้กันอยู่แล้วระหว่างผู้พูด ผู้ฟัง หรือแทนสิ่งของที่ยังไม่รู้ หรือไม่แน่ใจว่าเป็นอะไร คำสรรพนาม (pronouns ) แยกออกเป็น 7 ชนิด คือ

รูปประธาน                         รูปกรรม                              Possessive Form                              Reflexive Pronoun

Adjective                            Pronoun

I                             me                         my                        mine                     myself

we                         us                          our                        ours                      ourselves

you                       you                       your                      yours                    yourself

he                          him                       his                         his                         himself

she                        her                        her                        hers                       herself

it                            it                            its                          its                          itself

they                      them                     their                      theirs                    themselves

1.Personal Pronouns ( บุรุษสรรพนาม ) คือสรรพนามที่ใช้แทนบุคคลหรือสิ่งของในการพูดสนทนา มี 3 บุรุษคือ

                                -บุรุษที่ 1 ได้แก่ตัวผู้พูด I, we

                                -บุรุษที่ 2 ได้แก่ผู้ฟัง you

                                -บุรุษที่ 3 ได้แก่ผู้ ที่พูดถึง สิ่งที่พูดถึง he, she. it , they

รูปที่สัมพันธ์กันของคำสรรพนาม

การใช้ Personal Pronouns ที่ทำหน้าที่เป็นประธานและเป็นกรรมมีหลักดังนี้
1.Personal Pronoun ที่ตามหลังคำกริยาหรือตามหลังบุพบท ( preposition ) ต้องใช้ในรูปกรรม เช่น

                                                      Please tell him what you want. โปรดบอกเขาถึงสิ่งที่คุณต้องการ ( ตามหลังดำกริยา tell )

                                                       Mr. Wilson talked with him about the project. คุณวิลสัน พูดกับเขาเกี่ยวกับโครงการ ( ตามหลังบุพบท with )

***หมายเหตุ ถ้ากริยาเป็น verb to be สรรพนามที่ตามหลังจะใช้เป็นประธานหรือเป็นกรรม ให้พิจารณาดูว่า สรรพนามใน ประโยคนั้นอยู่ในรูปผู้กระทำ หรือ ผู้ถูกกระทำ

            2. Possessive Pronouns ( สรรพนามเจ้าของ ) คือสรรพนามที่ใช้แทนคำนามเมื่อแสดงความเป็นเจ้าของ ได้แก่คำต่อไปนี้        mine,ours, yours, his, hers,its,theirs

                                    The smallest gift is mine. ของขวัญชิ้นที่เล็กที่สุดเป็นของฉัน

                                    This is yours. อันนี้ของคุณ

                                     His is on the kitchen counter. ของเขาอยู่บนเคาน์เตอร์ในครัว

                                     Ours is the green one on the table . ของพวกเราคืออันสีเขียวที่อยู่บนโต๊ะ

***หมายเหตุ possessive pronouns   มีความหมายเหมือน possessive adjectives แต่หลักการใช้ต่างกัน

            3. Reflexive Pronouns ( สรรพนามตนเอง ) คือสรรพนามที่แสดงตนเอง แสดงการเน้น ย้ำให้เห็นชัดเจน มักเรียกว่า -self form of pronoun ได้แก่

myself. yourself, yourselves, himself, herself, ourselves. themselves, itself มีหลักการใช้ดังนี้

                    1.ใช้เพื่อเน้นประธานให้เห็นว่าเป็นผู้กระทำการนั้นๆ ให้วางไว้หลังประธานนั้น ถ้าต้องการเน้นกรรม (object ) ให้วางหลังกรรม เช่น

                                    She herself doesn’t think she’ll get the job.
The film itself wasn’t very good but I like the music.
I spoke to Mr.Wilson himself.

                    2.วางหลังคำกริยา เมื่อกริยาของประโยคเป็นกริยาที่ทำต่อตัวประธานเอง

                                    They blamed themselves for the accident.  พวกเขาตำหนิตนเองในอุบัติเหตุที่เกิดขึ้น ( ตามหลังกริยา blamed )

                                    You are not yourself today. วันนี้คุณไม่เป็นตัวของคุณเอง ( ตามหลังกริยา are )
I don’t want you to pay for me. I’ll pay for myself. ฉันไม่อยากให้คุณเป็นคนจ่ายเงินให้ ฉันจะจ่ายของฉันเอง
***หมายเหตุ ปกติ จะใช้ wash/shave/dress โดยไม่มี myself By myself หมายถึงคนเดียว มีความหมายเหมือน on my own เช่นเดียวกับคำต่อไปนี้ on ( my/your/his/ her/ its/our/their ) own มีความหมายเหมือนกับ

            4. Definite Pronouns หรือ Demonstrative Pronouns คือสรรพนามที่บ่งชี้ชัดเจนว่าใช้แทนสิ่งใด  เช่น  this, that, these, those, one, ones, such, the same, the former, the latter

                                     That is incredible! นั่นเหลือเชื่อจริงๆ (อ้างถึงสิ่งที่เห็น)

                                      I will never forget this. ฉันจะไม่ลืมเรื่องนี้เลย (อ้างถึงประสบการณ์เมื่อเร็วๆนี้)

                                      Such is my belief. นั่นเป็นสิ่งที่ฉันเชื่อ (อ้างถึงสิ่งที่ได้อธิบายไปก่อนหน้านี้ )

                5.Indefinite Pronouns ( สรรพนามไม่เจาะจง ) หมายถึงสรรพนามที่ใช้แทนนามได้ทั่วไป มิได้ชี้เฉพาะเจาะจงว่าแทนคนนั้น คนนี้ เช่น

everyone

everybody

everything

some

each

someone

somebody

all

any

many

anyone

anybody

anything

either

neither

no one

nobody

nothing

none

one

more

most

enough

few

fewer

little

several

more

much

less

     Everybody loves somebody. คนทุกคนย่อมมีความรักกับใครสักคน

                                             Is there anyone here by the name of Smith? มีใครที่นีชื่อสมิธบ้าง

                                             One should always look both ways before crossing the street. ใครก็ตามควรจะมองทั้งสองด้านก่อนข้ามถนน

            6. Interrogative Pronouns ( สรรพนามคำถาม ) เป็นสรรพนามที่แทนนามสำหรับคำถาม ได้แก่ Who, Whom, What, Which และ Whoever, Whomever,Whatever,Whichever เช่น

                                    Who want to see the dentist first? ใครอยากจะเข้าไปหาหมอฟันเป็นคนแรก? ( who ในที่นี้เป็นประธาน)

                                Whom do you think we should invite? เธอคิดว่าเราควรจะัเชิญใคร? ( whom ในที่นี้เป็นกรรม- object )

                                    To whom do to wish to speak ? เธออยากจะพูดกับใคร? ( whom ในที่นี้เป็นกรรม- object )

***หมายเหตุ which และ what สามารถใช้เป็น interrogative adjective และ who, whom , which สามารถใช้เป็น relative pronoun ได้

            7. Relative Pronouns ( สรรพนามเชื่อมความ ) คือสรรพนามที่ใช้แทนคำนามที่กล่าวมาแล้วในประโยคข้างหน้า และพร้อมกันนั้นก็ทำหน้าที่เชื่อมประโยคทั้งสอง ให้เป็นประโยคเดียวกัน เช่นคำต่อไปนี้ who, whom, which whose ,what, that , และ indefinite relative pronouns เช่น whoever, whomever,whichever, whatever

                                Children who (that) play with fire are in great danger of harm.

                                    The book that she wrote was the best-seller.

                                    He’s the man whose car was stolen last week.

                                    She will tell you what you need to know.

3. Verb

verb

                verb คือ คำกริยาเป็นการบอกอาการ หรือการกระทำ ( action ) หรือความมีอยู่ เป็นอยู่ ( being ) หรือ สภาวะความเป็นอยู่ ( state of being )หรือ คำที่แสดงออกทางการกระทำหรือสภาวะอย่างใดอย่างหนึ่ง เช่น ยืน เดิน นั่ง นอน กิน ดื่ม หรือที่จำได้ง่ายๆ หมายถึงคำที่บ่งบอกการกระทำ หรือบ่งบอกสภาพนั่นเอง เช่น

                                    – He eats a banana everyday. (เขา กินกล้วย ทุกวัน)

                                    – They are students. (พวกเขา เป็น นักเรียน)

                การจำแนกชนิดของคำกริยา มีการแบ่งไว้หลายวิธีสุดแต่จะคำนึงอะไรเป็นหลัก เช่น

            1. แบ่งตามหน้าที่โดยยึดเป็นกรรม ( Object ) เป็นเกณฑ์มี 2 ชนิด

Transitive Verbs ( สกรรมกริยา ) คำกริยาที่ต้องมีกรรมมารับ เช่น

               -He bought a book. เขาซื้อหนังสือ ( a book เป็นกรรม )

               -He eats a banana everyday. เขา กิน กล้วย ทุกวัน (กล้วยถูกกิน

                                    -We love Thailand. พวกเรา รัก ประเทศไทย (ประเทศไทยถูกรัก)

Intransitive Verbs ( อกรรมกริยา ) คำกริยาที่ไม่ต้องมีกรรม เช่น

                         -She usually walks in the garden in the evening.   โดยปกติ หล่อน เดิน ใน สวน ตอนเย็น (เดินเล่นคนเดียวไม่เกี่ยวกับใคร)

                       -A bird is flying in the sky.    นก กำลังบิน ใน ท้องฟ้า (บินตัวเดียวไม่เกี่ยวกับใคร)

            2. แบ่งตามหน้าที่ เป็นคำกริยาหลัก (Main Verbs) และคำกริยาช่วย ( Auxiliary Verbs )

Main Verbs ( คำกริยาหลัก) เป็นคำกริยาที่ทำหน้าที่ได้อย่างอิสระในประโยค เช่น

                         -He went to Australia last year.

Auxiliary Verbs ( คำกริยาช่วย ) ทำหน้าที่ช่วยคำกริยาหลัก หรือกริยาที่มีหน้าที่หรือทำหน้าที่ช่วยกริยาแท้เป็นหลัก ดังนั้นถ้ามีกริยาช่วยจะต้องมีกริยาแท้ ปรากฏอยู่ที่ประโยคด้วยเสมอ ยกเว้นประโยคที่เราละกริยาแท้เอาไว้ เช่น

                        -Verb to be = is,am,are,was,wer               -Verb to do = do,does,did                -Verb to have = have,has,had                      -will,would = จะ

                        -shall,should = จะ                                     -can,could = สามารถ,เป็น,ได้          -may,might = อาจจะ                                    -must = จะต้อง

                       -ought to = ควรจะ                                      -used to = เคย                                  -need = ต้องการ                                            -dare = กล้า

                     ตัวอย่างประโยค : He has gone to Australia.

            3. แบ่งตามหน้าที่เป็นคำกริยาแท้ ( Finite Verbs) และกริยาไม่แท้ ( Non-finite Verbs)

                            Finite Verbs ( คำกริยาแท้ ) ทำหน้าที่แสดงกริยาอาการที่แท้จริงของประธานในประโยคมีการเปลี่ยนรูปไปตาม Subject , Tense, Voice และ Mood เช่น

                                                                                              Subject

                                                                                     I go to school every day

                                                                                     He goes to school every day

                                                                                    They go to school every day

                                                                                               Tense

                                                                                    He goes to school every day

                                                                                    He went to school yesterday

                                                                                    He’s going to school tomorrow

                                                                                               Voice

                                                                                    Someone killed the snake. ( Active )

                                                                                    The snake was killed . ( Passive )

                                                                                                Mood

                                                                                     I recommend that he see a doctor.(ไม่ใช่ he sees )

                                                                                     If I were you ,I would not do it.    ( ไม่ใช่ I was )

            Non-finite Verbs ( คำกริยาไม่แท้ )หรือ Verbal เป็นคำที่มีรูปจากคำกริยาแต่ไม่ได้ทำหน้าที่คำกริยาแท้ มี 3 รูปคือ

                    a. Infinitives เป็นคำกริยาที่อยู่ในรูปกริยาช่องที่ 1 นำหน้าด้วย to ทำหน้าที่ noun , adjective และ adverb

                                         He lacked the strength to resist.  ( to resist ทำหน้าที่ adjective)

                                         We must study to learn. ( to learn ทำหน้าที่ adverb)

                   b. Gerunds เป็นคำกริยาเติม ing ทำหน้าที่เป็นคำนาม ( noun ) เช่น

                      They do not appreciate my singing.  พวกเขาไม่ชอบการร้องเพลงของฉัน ( singing เป็นคำนามที่ทำหน้าที่เป็นกรรม )

                      I like swimming.   ฉันชอบว่ายน้ำ. ( swimming เป็นกรรมของ like )

                    c. Participles คำกริยาที่เติม ing หรือ กริยาช่องที่ 3 ที่ทำหน้าที่เป็นคำคุณศัพท์ ( Adjective ) มี 2 รูปแบบคือ

         * Present Participles เป็นคำกริยาที่เติม ing เช่น

                    The crying baby had a wet diaper.  เด็กที่ร้องอยู่นั้นผ้าอ้อมเปียก ( crying เป็นคำคุณศัพท์ขยาย baby )

          * Past Participles เป็นคำกริยาช่องที่3 เช่น

                    The broken bottle is on the floor.

            4. แบ่งตามโครงสร้างโดยยึดการเปลี่ยนรูปของคำ ( conjugation ) ได้แก่

Regular Verbs ( คำกริยาปกติ ) เป็นคำกริยาที่เติม ed เมื่อเป็น past และ past participle เช่น

walk

walked

walked

stop

stopped

stopped

work

worked

worked

Irregular Verbs ( คำกริยาอปกติ ) เป็นคำกริยาที่มีรูป past และ past participle ต่างไปจากรูปเดิมหรือคงรูปเดิม เช่น

send

sent

sent

go

went

gone

see

saw

seen

4. Adverbs

Adverb

                 Adverb หรือที่เราเรียกเป็นภาษาไทยว่า กริยาวิเศษณ์ นั้นคือคำใช้ขยายหรือเป็นคำที่ประกอบสำหรับคำชนิดต่างๆ เพื่อที่จะทำให้ได้ความหมายชัดเจนและสมบูรณ์ยิ่งขึ้น

             การจัดชนิดของ adverbs นี้ แต่ละตำราจะแบ่งไม่เหมือนกัน แต่โดยรวมแล้วเนื้อหาจะเหมือนกัน ในที่นี้จัดกลุ่มดังนี้

Adverb ที่ขยาย adjective และ adverb ได้แก่

1.Adverbs of Degree ซึ่งปกติจะนำหน้าคำที่มันขยาย

Adverb ที่ขยาย verb ได้แก่

2. Adverbs of Time

3. Adverbs of Manner

4. Adverbs of Place

5. Conjunctive Adverbs

6. Interrogative Adverbs

7. Relative Adverbs

8. Viewpoint and Commenting Adverbs

9. Adverbs phrases and clauses of purpose

10. Adverbs of Certainty

        มีรายละเอียดดังนี้

            1. Adverbs of Degree เป็นกริยาวิเศษณ์ทส่วนใหญ่ี่ไปขยาย adjective หรือ adverb ด้วยกันเอง เพื่อบอกระดับหรือปริมาณความมากน้อย คำที่พบบ่อยๆ ได้แก่

Absolutely          certainly              definitely,            probably              entirely                obviously

Very                     almost                  nearly                   Quite                    just                        too

Enough                hardly                   completely          very                      extremely            exactly

Scarcely               so                          much                    quite                     perhaps                probably

Rather                  fairly                    only                      slightly

            ตำแหน่งของ Adverbs of Degree ส่วนใหญ่วางหน้าคำที่มันขยาย มักจะขยาย adjective หรือ adverb ด้วยกันเอง และวางหน้า main verb หรือระหว่างกริยาช่วย ( auxiliary verb )กับ main verb เช่น

                              The water was extremely cold. น้ำนั้นเย็นเจี๊ยบเลย ( ขยาย adjective – cold)

                               I am too tired to go out tonight. ฉันเหนื่อยเกินไปกว่าที่จะออกไปข้างนอกคืนนี้ ( ขยาย adjective – tired)

                               Please do not speak too fast. โปรดอย่าพูดเร็วเกินไป ( ขยาย adverb – fast )

                               He hardly noticed what she was saying. เขาแทบไม่ได้สังเกตว่าเธอพูดอะไร ( วางหน้า main verb – noticed )

            2. Adverbs of Time เป็น adverb ที่ บอกว่าการกระทำนั้นเกิดเมื่อใด (when ) เป็นเวลานานแค่ไหน ( for how long ) และบ่อยแค่ไหน ( how often ) เช่น

When : เช่น today, yesterday, later,now, last year, after,soon, before, sometime (ขณะใดขณะหนึ่งในอดีต,อนาคต ), immediately, recently,early

For how long : เช่น all day, not long, for a while, since last year,temporarily,briefly, from……to, till, until (บางตำราแยกเป็น Adverbs of Duration )

How often : เช่น sometimes (บางครั้ง บางคราว ), frequently, never, often, always, monthly ( บางตำราแยกหัวข้อนี้ออกเป็น Adverbs of Frequency )

             การวางตำแหน่งของ Adverbs of time

Adverb ที่บอกว่าเกิดเมื่อใด ( When ) ส่วนมากจะนิยมวางท้ายประโยค เช่น

                             I ‘m going to tidy my room tomorrow. ฉันจะจัดห้องให้เป็นระเบียบเรียบร้อยพรุ่งนี้

                            You have to get back before dark. คุณต้องกลับมาก่อนจะมืดค่ำ

                        แต่อาจวางหน้าประโยคได้เช่น

                           Today I will go to the library. วันนี้ ฉันจะไปห้องสมุด

                           Now it is time to leave. ได้เวลาที่จะต้องไปแล้ว

Adverb of time ส่วนมากจะวางไว้ในกลางประโยคไม่ได้ ยกเว้น now, once, และ then เช่น

                            It is now time to leave.

Adverb ที่บอกว่าเป็นเวลานานแค่ไหน ( for how long ) ส่วนมากวางท้ายประโยคเช่นกัน เช่น

              I lived in Australia for a year. ฉันเคยอยู่ที่ออสเตรเลียเป็นเวลา 1 ปี

              My daughter went out with her friends all day. ลูกสาวฉันออกไปกับเพื่อนของเธอทั้งวัน

             John will be here from tomorrow till next week. จอห์นจะอยู่ที่นีตั้งแต่พรุ่งนี้ถึงอาทิตย์หน้า

Adverb ที่บอกว่าบ่อยแค่ไหน ( how often ) เป็นการแสดงความถี่ของการกระทำ ส่วนมากวางหน้ากริยาหลัก ( main verb ) แต่หลังกริยาช่วย ( auxiliary verbs ) เช่น be, have, may, must

           I often eat vegetarian food. ฉันรับประทานอาหารมังสวิรัติอยู่บ่อยๆ

           He never drinks milk. เขาไม่เคยดื่มนม

           You must always fasten your seat belt. คุณจะต้องคาดเข็มขัดนิรภัยเสมอ (เช่น เวลาขับรถ นั่งเครื่องบิน )

Adverb ที่บอกว่าบ่อยแค่ไหนซึ่งระบุจำนวนเวลาของการกระทำที่แน่นอน ส่วนมากจะวางท้ายประโยค เช่น

This magazine is published monthly. นิตยสารฉบับนี้ออกเป็นรายเดือน

He visits his mother once a week. เขาไปเยี่ยมมารดาของเขาอาทิตย์ละครั้ง (เป็นกิจวัตร)

Adverbsที่สามารถวางท้ายประโยค หรือวางหน้ากริยาหลักเช่น frequently,generally, normally, occasionally,often, regularly, sometimes, usually เช่น

She regularly visits France. เธอไปฝรั่งเศสเป็นประจำอย่างสม่ำ่เสมอ

She visits France regularly.

We occasionally go to the cinema. เราไปดูภาพยนต์ในบางโอกาส

We go to the cinema occasionally.

***หมายเหตุ

              -sometime ( ขณะใดขณะหนึ่งในอดีต,อนาคต) เป็น adverb ที่บอกว่าการกระทำเกิดเมื่อใด ( When )

              -sometimes ( บางครั้งบางคราว ) เป็น adverb ที่บอกความถี่ของการกระทำ ( how often ) ดังนี้

                                   I would like to read that book sometime. ฉันอยากจะอ่านหนังสือเล่มนั้นเมื่อใดเมื่อหนึ่ง

                                   I sometimes see him in the park. ฉันเจอเขาในสวนสาธารณะเป็นครั้งคราว

            3. Adverbs of Manner เป็น adverb ที่บอกว่าการกระทำนั้นได้กระทำในลักษณะอาการอย่างไร ( How ) ส่วนมากจะเป็น adverb ที่ลงท้ายคำด้วย -ly เช่น

 


actively

อย่างกระฉับกระเฉง

any how

อย่างไรก็ดี

aggressively

อย่างก้าวร้าว

loudly

อย่างดัง

carefully

อย่างระมัดระวัง

distinctly

อย่างเห็นได้ชัด

easily

อย่างง่ายดาย

equally

โดยเท่าเทียมกัน

fast

อย่างเร็ว

gladly

อย่างดีใจ

greedily

อย่างตะกละ ละโมบ

intentionally

อย่างตั้งใจ

quickly

อย่างเร็ว

promptly

อย่างไม่ชักช้า

simply

โดยง่าย,ธรรมดา

quietly

อย่างเงียบเชียบ

still

โดยสงบนิ่ง

sincerely

อย่างจริงใจ

together

ร่วมกัน

suddenly

โดยกระทันหัน

wisely

อย่างฉลาด

well

อย่างดี

การวางตำแหน่งของ Adverbs of Manner

  • ถ้าประโยคไม่มีกรรมให้วางหลังกริยา เช่น
                They walk slowly. เขาเดินอย่างช้าๆ ( ประโยคนี้ไม่มีกรรม slowly วางหลังกริยา walk ในประโยคต่อๆไปก็เช่นกัน)
    Her eyes shine brightly. ดวงตาของเธอเป็นประกายสดใส
    We waited patiently for the show to begin. เรารอให้การแสดงเริ่มอย่างอดทน
  • ถ้าประโยคนั้นมีกรรม ให้วางหลังกรรม
                 I can speak Japanese well. ฉันพูดภาษาญี่ปุ่นได้อย่างดี ( Japanese เป็นกรรมของ speak )
    She sings the song beautifully. เธอร้องเพลงนั้นได้เพราะ ( song เป็นกรรมของ sing )
  • Adverb of Manner ที่ลงท้ายด้วย -ly หรือเป็นคำที่แสดงความเห็นของผู้พูดเกี่ยวกับการกระทำนั้น ส่วนใหญ่นิยมวางไว้ในประโยค
     I have carefully considered all of the possibilities. ฉันได้พิจารณาความเป็นไปได้ต่างๆอย่างระมัดระวัง
    I hardly had any time to talk to him. ฉันไม่ค่อยมีเวลาคุยกับเขา
  • Adverbs of Manner อาจจะวางไว้หน้าประโยคได้เมื่อต้องการเน้น Adverb นั้น
      Patiently, we waited for the show to begin. เรารอให้การแสดงเริ่มอย่างอดทน
  • ประโยคอุทานที่ขึ้นต้นด้วย How ให้วาง Adverbs of Manner ไว้หลัง How เช่น
      How quickly the time passes! เวลาช่างผ่านไปเร็วอะไรเช่นนี้
    How hard she works! เขาทำงานหนักอะไรอย่างนี้
  • ในประโยค passive voice ถ้ามี Adverb of Manner มาขยาย ให้วางไว้หน้ากริยาช่อง 3 เสมอ
     The report was well written. รายงานนั้นได้มีการเขียนเป็นอย่างดี
  • ในการใช้อย่างเป็นทางการ ( formal English ) จะไม่วาง Adverb of Manner ตามหลัง to ใน infinitive
      I wanted to carefully consider the situation. (informal)  ฉันต้องการพิจารณาสถานการณ์นั้นอย่างระมัดระวัง
    I wanted to consider the situation carefully. ( formal )
  • Adverb of Manner ที่เป็น phrases และ clauses ปกติวางท้ายประโยค
    We arrived on foot. เราไปถึงโดยการเดิน ( on foot เป็น phrase )
    We finished the work as quickly as we could.   เราได้ทำงานเสร็จลงอย่างรวดเร็วเท่าที่สามารถจะทำได้  ( as quickly as we could เป็น clause )
  • แต่ในกรณีที่ต้องการเน้น สามารถนำมาไว้หน้าประโยคได้
             As quickly as we could, we finished the work.

              4. Adverb of Place เป็น adverb ที่ บอกว่าการกระทำนั้นเกิดขึ้นที่ไหน ( Where ) คำที่ใช้บ่อย เช่น

upstairs

downstairs

Outside

inside

outdoors

indoors

here

there

somewhere

nowhere

everywhere

anywhere

elsewhere

home

southwards

backwards

  • ตำแหน่งของ Adverb of Place ปกติจะวางท้ายประโยคหลังกริยาหลัก ( main verb ) หรือหลังกรรม ( object )และไม่มีคำอื่นต่อท้าย เช่น
    The students are walking home.
    พวกนักเรียนกำลังเดินกลับบ้าน ( วางท้ายประโยคและหลังกริยา)
    You ‘ll find these flowers everywhere.
    คุณจะพบว่ามีดอกไม้เหล่านี้อยู่ทุกหนแห่ง ( วางท้ายประโยคหลังกรรม- flowers )
    The books are here.
    หนังสืออยู่ที่นี ( วางท้ายประโยคหลังกริยาช่วย- are )
    Cat don’t usually walk backwards.
    .แมวไม่่เดินถอยหลัง (วางท้ายประโยคหลังกริยาหลัก- walk )

    หมายเหตุ towards เป็น preposition ซึ่งจะต้องตามด้วย nouns หรือ pronouns เท่านั้น มิใช่ Adverb of Place เช่นประโยคต่อไปนี้
    He walked towards the car. เขาเดินตรงไปที่รถ ( car เป็น noun )

  • นอกจากนั้นมีคำต่อไปนี้ ซึ่งถ้าใช้ตามหลังคำกริยาโดยไม่มีคำอื่นต่อท้ายอีกจึงจะทำหน้าที่เป็น Adverb of Place หากมีคำต่อท้ายจะทำหน้าที่เป็นบุพบท (preposition)

above

along

at,

across

after

about

around

away

ิิัby

below

Before

back

behind

on

up

down

near

next

In

through

off

over

aside

under

           เช่น   He told me to stand up.   เขาบอกให้ฉันยืนขึ้น ( upในที่นี้เป็น adverb of place ขยาย stand )
Jack climbed up the ladder. แจ๊คปีนขึ้นบันได ( up ในที่นี้ทำหน้าที่ี้เป็น preposition แสดงความสัมพันธ์ระหว่าง Jack กับบันได)

            5. Conjunctive Adverbs เป็นกริยาวิเศษณ์ที่ทำหน้าที่เป็นคำเชื่อมอนุประโยค (independent clause )ในประโยค โดยมีข้อความของอนุประโยคหน้าและอนุประโยคหลังเชื่อมโยงกัน เช่นคำต่อไปนี้

 


accordingly

also

anyway

besides

certainly

consequently

further

furthermore

hence

however

incidentally

indeed

meanwhile

moreover

namely

nevertheless

next

nonetheless

similarly

still

then

thereafter

therefore

thus

finally

likewise

otherwise

finally

instead

now

undoubtedly

so

again

in fact

for example

on the contrary

  • การใช้ Conjunctive Adverbs ในการเชื่อมอนุประโยคจะต้องใช้ semi colon ในการเชื่อมประโยคและคำ Conjunctive Adverbs ต้องมี comma ตาม ยกเว้น so และotherwise ไม่ต้องมี comma เช่น

                            Bill went to school; however, he didn’t attend classes.  บิลไปโรงเรียนแต่ไม่ได้เข้าเรียน
The check was for more than the balance; consequently, it bounced.   จำนวนเงินในเช็คนั้นมากกว่าเงินในบัญชี เช็คจึงเด้

  • Conjunctive Adverbs วางได้หลายตำแหน่งโดยความหมายไม่เปลี่ยนไป เช่น

              We wanted to go on a picnic; however, the weather turned bad and we weren’t able to go.
เราต้องการไปปิคนิค อย่างไรก็ดีเกิดอากาศไม่ดีขึ้นมาเราจึงไปไม่ได้
We wanted to go on a picnic; the weather turned bad, however,and we weren’t able to go.
We wanted to go on a picnic. The weather turned bad and we weren’t able to go, however.
ประโยคนี้ไม่ต้องมี semi colon เนื่องจากเป็น 2 ประโยคไม่ใช่ 2 อนุประโยค
โปรดสังเกตว่า semicolon เป็นเครื่องหมายเชื่อมอนุประโยค ไม่ใช่เครื่องหมายนำหน้า Conjunctive Adverbs

            6. Interrogative Adverbs เป็นกริยาวิเศษณ์นำในประโยคคำถาม ได้แก่คำดังต่อไปนี้ why, where, how, when เช่น

                          Why are you so late? ทำไมคุณสายจัง
Where is my passport? หนังสือเดินทางฉันอยู่ไหน
How much is that coat? เสื้อโค้ตตัวนั้นราคาเท่าไร

***หมายเหตุ      how  สามารถใช้ได้ 4 วิธี

                        1. ในความหมาย ‘ทำอย่างไร ( in what way)?’:
How did you make this sauce? คุณทำซอสนี้อย่างไร
How do you start the car? คุณติดเครื่องรถยนต์อย่างไร

                        2. ใช้กับ adjectives:
How tall are you? คุณสูงเท่าไร
How old is your house? บ้านคุณเก่าแค่ไหน

                     3. ใช้กับ much และ many:
How much are these tomatoes? มันฝรั่งนี้ราคาเท่าไร
How many people are coming to the party? จะมีคนมางานปาร์ตี้กี่คน

                        4. ใช้กับ adverbsตัวอื่นๆ :
 How quickly can you read this? คุณอ่านนี่ได้เร็วแค่ไหน
How often do you go to London? คุณไปลอนดอนบ่อยแค่ไหน

                7. Relative Adverbs เป็นคำกริยาวิเศษณ์นำหน้า relative clause ได้แก่คำ when, where, why แทนคำ preposition + which

                                  I remember the day when we first met . ฉันจำวันที่เราพบกันครั้งแรกได้     ( when = preposition on + which )
That’s the restaurant where we had dinner last night. นั่นคือภัตราคารที่เรามาทานอาหารเ้ย็นกันเมื่อวานนี้ ( where= preposition at/in + which)

                8. Viewpoint and Commenting Adverbs เป็นคำกริยาวิเศษณ์แสดงความเห็นของผู้พูด ส่วนมากได้แก่คำต่อไปนี้

honestly

seriously

confidentially

personally

surprisingly

ideally

economically

officially

obviously

clearly

                                    Honestly, I think he is a liar. จริงๆนะ ฉันว่าเขาเป็นคนโกหก
Personally, I’d rather go by train. โดยส่วนตัวแล้วฉันอยากจะเดินทางโดยรถไฟ
You obviously enjoined your meal.

                9. Adverbs phrases and clauses of purpose เป็นคำกริยาวิเศษณ์ที่ตอบคำถาม “Why” ในรูปของวลีหรืออนุประโยค เช่น

                                  I went to the store yesterday to buy some sugar.
I will go to the library tomorrow to return the book

                        สามารถจะนำวลีหรืออนุประโยคนั้นวางหน้าประโยคได้โดยตามด้วย comma
 Because it was such a beautiful day, I decided to go for a walk.

               10. Adverbs of Certainty เป็นคำกริยาวิเศษณ์ แสดงความรู้สึกแน่ใจของผู้พูด คำที่ใช้มาก  เช่น certainly,definitely, probably, undoubtedly, surely

                                    He definitely left the house this morning
He has certainly forgotten the meeting
He will probably remember tomorrow
Undoubtedly, Winston Churchill was a great politician
.

5. Adjective

Adjective

              Adjactive (คำคุณศัพท์) คือ คำซึ่งใช้อธิบายหรือขยายคำนามหรือสรรพนามให้ได้ความชัดเจนยิ่งขึ้น กล่าวคือ เป็นการบอกให้รู้ลักษณะคุณสมบัติของนามหรือสรรพนามนั้นว่าเป็นอย่างไร เช่น good, bad,new,hot,my,this โดยทั่วไปการวางตำแหน่งคุณศัพท์ในประโยคจะวางได้ 2 แบบ

ใช้วางประกอบข้างหน้านาม ( attributive use ) ที่มันขยาย

        She is a beautiful girl. เธอเป็นคนสวย ( beautiful ขยายนาม girl)

        These are small envelopes. พวกนี้เป็นซองเล็กๆ ( small ขยายนาม envelopes)

ใช้วางเป็นส่วนของกริยา ( predicative use ) โดยอยู่ตามหลัง verb to be เมื่อ adjective นั้นขยาย noun หรือ pronoun ที่อยู่หน้า verb to be

        The girl is beautiful. เด็กผู้หญิงคนนั้นสวย

         ( beautiful เป็นคุณศัพท์ที่ตามหลัง verb to be ขยาย girl และ the เป็นคุณศัพท์ขยาย girl เช่นกัน

       These envelopes are small. ซองพวกนี้มีขนาดเล็ก

        ( small เป็นคุณศัพท์ที่ตามหลัง verb to be ขยาย envelopes ,these เป็น คุณศัพท์ขยาย envelopes เช่นกัน )

       She has been sick all week. เธอป่วยมาตลอดอาทิตย์

หลักเกณฑ์อื่นๆ

1. คุณศัพท์ที่ประกอบหน้านามไม่ได้ ต้องวางหลัง verb to be หรือ linking verb* เท่านั้นเรียกว่าเป็น predicate adjective ได้แก่

like

เหมือน

afraid

กลัว

asleep

หลับ

alone

โดยลำพัง

awake

ตื่นอยู่

alive

มีชีวิตอยู่

aware

ระวัง

ashamed

ละอาย

afloat

ลอย

unable

ไม่สามารถ

content

พอใจ

worth

มีค่า

ill

ป่วย

well

สบายดี

เช่น           These two women look alike. ผู้หญิง 2 คนนี้ดูเหมือนกัน ( look เป็น linking verb, alike เป็น predicative adj.)
                 The boy is asleep. เด็กชายกำลังนอนหลับ ( ทำเป็น attributive adj. ได้คือ The sleeping boy. )
                 The sky is aglow. ท้องฟ้าสว่างไสว ทำเป็น attributive adj. ได้คือ The glowing sky.

* linking verb หมายถึง กริยาที่ใช่เชื่อมประธาน ( Subject) กับคำอื่นให้สัมพันธ์ กันเพื่อช่วยขยายประธานของประโยค ให้ได้ใจความสมบูรณ์ที่นอกเหนือไปจาก verb to beเช่น appear, become, feel, get, grow,keep, look, go, remain, seem, smell, sound, taste, turn.

2. คุณศัพท์ที่ใช้เป็นส่วนของกริยา ( verb to be ) ไม่ได้ เช่น

former

ก่อน

latter

หลัง

inner

ภายใน

outer

นอก

actual

ในทางปฏิบัติ

neighboring

ใกล้เคียง

elder

อายุมากกว่า

drunken

เมา

entire

ทั้งสิ้น

shrunken

หด

especial

โดยเฉพาะ

wooden

ทำด้วยไม้

middle

กลาง

เช่น        wooden heart. (ไม่ใช่ A heart is wooden )

3. ถ้าคุณศัพท์นั้นทำหน้าที่ขยายนามหรือสรรพนามที่เป็นกรรมของประโยค ต้องวางคุณศัพท์ไว้หลังกรรมนั้นเพื่อให้ได้ความชัดเจนยิ่งขึ้น เช่น

                    We considered his report unsatisfactory. เราพิจารณาเห็นว่ารายงานของเขาไม่เป็นที่น่าพอใจ
                                       (unsatisfactory 
เป็นคุณศัพท์ขยาย his report ซึ่งเป็นกรรมของประโยค )

4. เมื่อใช้กับข้อความแสดงการวัด ( measurement) วางคุณศัพท์ไว้หลังนาม หรือสรรพนาม เช่น

                    My uncle is sixty years old. ลุงของฉันอายุ 60 ปี (ไม่ใช่ My uncle is old sixty years.)
This road is fifty feet wide. ถนนนี้กว้าง 50 ฟุต (ไม่ใช่ This road is wide fifty feet.)

5. เมื่อคุณศัพท์หลายคำประกอบนามหรือสรรพนามเดียว จะวางข้างหน้าหรือข้างหลังก็ได้ โดยจะต้องมี and มาคั่นหน้าคุณศัพท์ตัวสุดท้าย เช่น

                    The building, old and unpainted, was finally demolished. ตึกซึ่งเก่าและสีทรุดโทรมในที่สุดก็ถูกทุบทิ้ง ( วางข้างหลัง ) หรือ
                    The old and unpainted building was finally demolished. ( วางข้างหน้า )
                    He bought a new, powerful and expensive car . เขาซื้อรถใหม่ที่กำลังแรงสูงและราคาแพง หรือ 
He bought a carnew, powerful and expensive.

6. คุณศัพท์วางตามหลังคำสรรพนาม ( pronoun ) ที่มันขยาย ต่อไปนี้

someone

anyone

no one

everyone

somebody

anybody

nobody

everything

something

anything

nothing

everybody

เช่น           She wanted to marry someone rich and smart. เธอต้องการแต่งงานกับใครสักคนซึ่งหล่อและรวย
I’ll tell you something important. ฉันจะเล่าบางอย่างที่สำคัญให้คุณฟัง

7. วาง คุณศัพท์ไว้หลังนามหรือสรรพนามถ้าคุณศัพท์นั้นมีข้อความ ( prepositional phrase ) ประกอบอยู่ เช่น

                Thailand is a country famous for its food and fruits. ไทยเป็นประเทศที่มีชื่อเสียงในเรื่องอาหารและผลไม้
(famous เป็นคุณศัพท์ famous for food and fruits เป็นข้อความขยายคำนาม country)
She is the woman suitable for the position. เธอเป็นผู้หญิงที่เหมาะสมกับตำแหน่ง 

                            (suitable เป็นคุณศัพท์ suitable for the position. เป็นข้อความขยาย woman )

8. คุณศัพท์บางคำมีความหมายต่างกัน ถ้าวางในตำแหน่งที่ต่างกัน เช่น

                He is and old friend. เขาเป็นเพื่อนเก่า
My friend is old. เพื่อนของฉันสูงอายุ

             The teacher was present. ครูมาอยู่ที่นั้นด้วย
The present teacher. ครูคนปัจจุบัน

9. กลุ่มของคำที่เป็นวลี ( phrase) หรืออนุประโยค ( clause ) เมื่อขยายคำนาม ต้องวางหลังนามหรือสรรพนามที่มันประกอบ เช่น

                   The woman sitting in the chair is my mother . ผู้หญิงที่นั่งที่เก้าอี้เป็นแม่ของฉัน 
                                ( sitting in the chair เป็นวลี ขยายคำนาม the woman)
                   The man who came to see me this morning is my uncle. ผู้ชายที่มาหาฉันเมื่อเช้านี้คือลุงของฉัน 

                                ( who came to see me this morning เป็นอนุประโยคขยายคำนาม the man )

***หมายเหตุ  ถ้านามใดมีทั้งวลี และ อนุประโยค มาขยายพร้อมกัน ให้เรียงวลีไว้หน้าอนุประโยคเสมอ เช่น

I like the picture on the wall which was painted by my friend. ฉันชอบรูปภาพที่แขวนบนข้างซึ่งวาดโดยเพื่อนของฉัน
  ( on the wall เป็นวลีขยาย the picture) ( which was painted by my friend เป็นอนุประโยคขยาย the picture ) 
                There is only one solution possible. (possible วางหลังคำนาม solution ) 
                
There are some tickets available. ( available วางหลังคำนาม tickets)

10. คุณศัพท์ที่เป็นสมญานามไปขยายคำนามที่เป็นชื่อเฉพาะ ให้วางหลังคำนามนั้นเสมอ เช่น

                Alexander the Great
                
William the Conqueror

11.โดยปกติคุณศัพท์จะต้องวางหลัง article ที่เป็น a หรือ an เช่น a good man ยกเว้นคุณศัพท์ต่อไปนี้ เมื่อนำไปขยายคำนามที่เป็นเอกพจน์และนับได้ ให้วางคุณศัพท์นั้นไว้หน้า a หรือ an ได้แก่ half, such, quite, rather และ many เช่น

                John is such a good man. ( a good man เป็นนามเอกพจน์ )
                This is rather a valuable picture ( a valuable picture เป็นนามเอกพจน์ )

6. Preposition

Preposition

               Preposition ( คำบุพบท) คือ คำที่ใช้แสดงสถานที่ ตำแหน่ง การเคลื่อนไหว ทิศทาง เวลา ลักษณะ และความสัมพันธ์ คำบุพบทในภาษาอังกฤษอาจเป็นคำคำเดียว เช่น at, between, from สองคำ เช่น next to, out of, across from หรือสามคำ เช่น in front of, in back of, on top of เป็นต้น คำบุพบทตามด้วยคำนาม คำสรรพนาม หรือกลุ่มคำนาม/นามวลี (noun phrase) นอกจากนี้ ในการตอบคำถามเกี่ยวกับสถานที่ ตำแหน่ง การเคลื่อนไหว ทิศทาง เวลา ลักษณะ และความสัมพันธ์ หากเป็นการตอบแบบสั้น ต้องใช้คำบุพบทนำหน้าประโยคคำตอบด้วย เช่น   “When’s the meeting?”      “ On Monday.” ( ไม่ใช่ตอบเพียงแค่ Monday.)

          1.preposition of place  (คำบุพบทแสดงสถานที่) ได้แก่ at, on, in

                          at ใช้เมื่อกล่าวถึงจุดหรือตำแหน่งของพื้นที่หรือเนื้อที่ที่มีลักษณะเป็นมิติเดียว ซึ่งบ่อยครั้ง มักเป็นจุดในการเดินทางหรือสถานที่พบปะ เช่น

                                    The coach stops at Phitsanulok and Chiang Mai.

                                    Turn left at the traffic lights.

                                    See you at the bus stop.

                          at ยังอาจใช้เมื่อกล่าวถึงอาคารหรือสถานที่เมื่อเรากำลังนึกถึงสิ่งที่คนทำภายในอาคารหรือสถานที่เหล่านั้น เช่น

                                    Busaba is a student at Sukhothai Thammathirat Open University.

                                     Let’s meet at the restaurant.

                          on ใช้เมื่อกล่าวถึงพื้นผิวที่มีลักษณะสองมิติ เช่น beach, ceiling, computer or TV screen, grass, the page of a book, wall, roof, road, table, shelf เป็นต้น

                                    I love lying on the beach.

                                    Can you help me get rid of those dirty spots on the ceiling?

                                    The rabbit’s sitting on the grass.

                            on ยังสามารถใช้เมื่อกล่าวถึงสถานที่ที่ตั้งอยู่บนเส้นหรือแนว ( places on a line) เช่น on the Nile, on the equator เป็นต้น

                                    The ancient town of Luxor is on the Nile.

                                    Kenya is on the equator, isn’t it?

                                    My house is located on Vibhavadi-Rangsit Road.

                            นอกจากนี้ on ยังใช้เมื่อกล่าวถึงยานพาหนะ เช่น bus, train, plane และ ship ยกเว้น car

                                     I was on the bus when you called me this morning.

                                     Guess who(m) I met on the train?

                            in ใช้เมื่อกล่าวถึงที่ ที่ว่าง หรือเนื้อที่ที่มีลักษณะสามมิติ เช่น box, city, country, cupboard, drawer, house, library, room, car, pocket,  เป็นต้น

                                         What’s in the box?

                                          I live in Bangkok, but my daughter lives in London.

                                          How long have you been in Thailand?

            2. preposition of position/location (คำบุพบทแสดงตำแหน่ง)     เช่น above ( ข้างบน เหนือ) , across from ( อีกฝั่งหนึ่งของ) , at the top of ( ด้านบนสุดของ) , at the bottom of ( ด้านล่างสุดของ) , at the back of ( ด้านหลัง) , behind/in back of ( ข้างหลัง) , beside ( ข้าง ๆ) between ( ระหว่าง) , by ( ข้าง ๆ ใกล้ ถัดจาก ติดกับ) , in front of ( ข้างหน้า) , in the middle of ( ตรงกลาง) , near ( ใกล้) , next to ( ถัดจาก ติดกับ) , on top of ( บน ด้านบนของ) , opposite ( ตรงข้าม) , underneath ( ข้างใต้ ข้างล่าง) เป็นต้น

                                        The light is above the desk.

                                         She lives in the room across from mine.

                                         I put your name at the top of the list.

                                         Can I borrow the book which is at the bottom of the pile?

            3.  Preposition of motion  (คำบุพบทแสดงการเคลื่อนไหว)     เช่น away, from…to, into, through, toward(s), out of เป็นต้น

                                         We drove away after saying goodbye to everyone at the party.

                                        The salesperson traveled from city to city.

                                        The rescuers dived into the water to save the little girl’s life.

            4. preposition of direction  (คำบุพบทแสดงทิศทาง) เช่น across, along, up, away from, down, to, from เป็นต้น

                                       Many people live along both sides of the river.

                                       My daughter ran quickly into the house and went up the stairs.

                                       I got very angry with one of my employees, so I just walked away from her to calm down.

            5.preposition of time (คำบุพบทแสดงเวลา)

                    1) at ใช้กับเวลาตามนาฬิกาและในสำนวน เช่น at dawn, at noon, at midday, at night, at midnight,  at bedtime, at lunchtime, at dinnertime, at sunrise, at sunset, at present, at the moment, at the same time เป็นต้น

                                        The appointment is at 10:30.

                                        Jane works best at night.

                                        I’ll see you at lunchtime.

                  นอกจากนี้ at ยังใช้กับวันหยุดสุดสัปดาห์ ( weekend) และเทศกาล ( festival) ต่างๆ เมื่อต้องการกล่าวถึงช่วงเวลานั้นตลอดทั้งช่วง

                                        Did you have fun at the weekend? ( ตลอดช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์)

                                        What are you doing at Christmas? ( ตลอดช่วงเทศกาลคริสต์มาส)

                     2) in ใช้กับเดือน ปี ทศวรรษ ศตวรรษ ฤดูกาล และสำนวน the first/second/third, etc./last week In Thailand, the weather’s great in December.

                                       I started work at STOU in 1985.

                                       There was an economic crash in the 1990s.

                                       Columbus went to America in the fifteenth century.

            ขอให้สังเกตว่า เมื่อกล่าวถึงฤดูกาลเป็นการเฉพาะ ( อาจหมายถึงช่วงเวลาใดเวลาหนึ่งในฤดูนั้น) ไม่ใช่กล่าวทั่ว ๆ ไป จะใช้ the นำหน้าด้วย

นอกจากนี้ in ยังใช้ในสำนวนดังเช่น in the morning/afternoon/evening ในสำนวน in the night เมื่อเป็นการกล่าวถึงคืนใดคืนหนึ่งเป็นการเฉพาะ (มักใช้ในกรณีของคืนวันที่ผ่านมา) และในสำนวน in the past, in the future

                                     We went to the Temple of the Emerald Buddha in the afternoon.

                                      I had a horrible dream in the night.

                                     What would you like to do in the future?

                    3) on ใช้กับวันต่างๆ ของสัปดาห์ วันที่และในสำนวน เช่น on Monday morning, on Friday evening, on Saturday night, on the weekend, เป็นต้น                              Annie’s baby was born on Monday.

                                   His birthday is on March 5.

                                  Are you doing anything on Saturday night?

                                  What do you usually do on the weekend?

                  On ยังใช้เมื่อกล่าวถึงวันใดวันหนึ่งเป็นการเฉพาะในระหว่างเทศกาลหนึ่ง ๆ

                                There’s a party at Ann’s house on Christmas Day.

                                 Do you have any celebration on Easter Sunday?

                ข้อควรจำ ไม่ใช้คำบุพบทบอกเวลา in, on, at กับคำว่า today, tomorrow, yesterday และสำนวนบอกเวลาที่ขึ้นต้นด้วยคำบางคำ เช่น last, next, every, this เป็นต้น

                                Do you have any meetings today?

                                What did you do last night?

                               สำนวนที่ใช้กันโดยทั่วไปอีกสองสำนวนคือ in time และ on time จะมีความหมายแตกต่างกันคือ in time หมายถึง ทันเวลา (ก่อนเวลา ก่อนกำหนด) ส่วน on time จะหมายถึง ตรงเวลาพอดี

                    4) before ( ก่อน)

                              We got there before anyone else.

                               Have you met David before ?

                               I had a job interview at an import-export company the day before yesterday .

                     5) after ( ภายหลัง หลังจาก)

                              I’ll be home after dinner.

                              It is a quarter after ten o’clock.

                              Can you come and see me again the day after tomorrow?

                    6) during ( ระหว่าง ในระหว่าง)

                             I’ll be really busy during the week.

                             I always wake up during the night .

                             The lights went out during the big storm.

                    7) by ( ภายใน ไม่ภายหลังจาก/ไม่ช้ากว่า = no later than)

                             You must be in the office by 8:30 a.m.

                              The building will be completed by May.

                              Mr. Johnson should receive a reply to his letter by Tuesday. .

              6. preposition of manner (คำบุพบทแสดงลักษณะ)    เช่น in, with, without เป็นต้น

                            He spoke in a low voice.

                            John is the man with gray hair and eyeglasses standing over there.

                            Our friends drove by without even waving.

            7. Preposition of relationship (คำบุพบทแสดงความสัมพันธ์) เช่น for, from, of, about, with, in เป็นต้น

                          She was sorry for him when he heard the truth.

                          Judging from Laura’s appearance, I would say that she is not happy.

                          Sarah could not think of the answer.

7. Conjunction

Conjunction ( คำสันธาน) คือ คำที่ใช้เชื่อมกลุ่มคำหรือประโยคเพื่อให้ประโยคมีความหมายที่สมบูรณ์ โดยคำที่ใช้เชื่อมนั้นจะเป็นคำชนิดเดียวกัน ดังตัวอย่างต่อไปนี้

 

and

but

or

that

for

also

still

else

because

after

if

though

before

till

unless

as

when

where

while

than

since

only

ชนิดคำสันธาน (Types of Conjunctions) มี 3 ชนิด คือ
1. Coordinating Conjunctions คำสันธานเชื่อมคำในประโยคเนื้อความสำคัญเท่ากัน ทำให้ข้อความนั้นเกิดเป็นCompound Sentence คือ อเนกัตถประโยคทันที
2. Subordinating Conjunctions คำสันธานเชื่อมอนุประโยคกับประโยคมีเนื้อความสำคัญไม่เท่ากัน เพื่อแสดงเหตุผล วัตถุประสงค์ เงื่อนไข ฯลฯ ทำให้ข้อความนั้นเป็น Complex Sentence ทันที
2.1 Coordinating Conjunctions คำสันธานเชื่อมคำในประโยคมีความสำคัญเท่าๆ กันได้แก่and…but ( และ…แต่ว่า) however ( อย่างไรก็ตาม) therefore (เพราะฉะนั้น) while ( ในขณะนั้น)both…and ( ทั้งสองและ) also…too ( เช่นเดียวกัน) as well as ( เท่ากัน) not only but…also ( ไม่เพียงแต่ว่า) either…or ( อย่างใดอย่างหนึ่งในสอง…) neither…nor ( ไม่…ทั้งสอง)

เช่น        Still, yet: ( กระทั่ง, จนกระทั่ง, ยัง)
Santi is very rich. He is very unhappy.

                       = Santi is very rich, yet , still , very unhappy.
( สันติร่ำรวย แต่ยังไม่มีความสุข)

                          Whereas, While ( ด้วยเหตุในขณะ)
Benja is clever while , ( whereas ) her brother is quite active.
( เบ็ญช์เป็นคนฉลาด ขณะเดียวกันพี่ชายของเธอค่อนข้างคล่องตัว)

                         Either…or: ด้วย…หรือ, ทั้ง….ด้วย
You must tell him truth. I must tell him truth.
= Either you or I must tell him truth.

Neither…nor ทั้ง…ไม่
The businessman will neither spend his money nor invest it.

( ชายนักธุรกิจคนนั้นทั้งจะไม่ใช้เงินหรือลงทุน)

However : He tried hard. He was unsuccessful.
= He tried hard; however he was unsuccessful.
( เขาพยายามหนักถึงอย่างไรก็ตาม เขาก็ไม่ประสบความสำเร็จ)

So: She has worked hard, so she will pass the exam.
( เธอขยัน ดังนั้นเธอจะต้องผ่านการสอบ)

3. Corrective Conjunctions คำสันธานที่ใช้เชื่อมเป็นคู่ๆเพื่อเพิ่มความหรือเพื่อเลือกความหมายของประโยคให้สมบูรณ์

 

either…or

neither…nor

both…and

not only…but also

not…but

though…yet

whether…or

such…as

as…so

so…as

so…that

such…that

as… as

hardly…when

no sooner…than

scarcely…when

8. Interjection

                         Interjection (คำอุทาน) คือ คำหรือประโยคที่แสดงออกมาทางอารมณ์อย่างฉับพลัน เพื่อแสดงความรู้สึกที่เกิดขึ้นในขณะนั้น เช่น ดีใจ ตื่นเต้น หรือแม้แต่ ประหลาดใจ เป็นต้น และเมื่อจบคำอุทานแล้วต้องใส่เครื่องหมายอัศเจรีย์หรือเครื่องหมายตกใจ (Exclamation mark) คือ ‘! ’ ทุกครั้งบางครั้งคำอุทานเป็นเพียงเสียง หรืออาการต่าง ๆ เช่น อ้าปากค้าง ตะโกนออกมาแบบไม่ได้ศัพท์ หรือเป็นสียงและอาการต่าง ๆ ซึ่งบุคคลนั้น ๆ จะแสดง ออกมา ตัวอย่างคำอุทานโดยทั่ว ๆ ไป เช่น

 
Aha! Ahem! All rigght Gadzooks!
Gee Whiz! Good! Gosh! Yippee!
Hey! Ho oray! Indeed! My Goodness!
Nuts! Oh no! Oops! Ouch!
Whoopee! Wow! Yikes! Yoo! Hoo!
Yuck! Tut! Tut! Pooh! Ugh!

ชนิดของคำอุทาน   นั้นแบ่งได้หลายชนิดแล้วแต่ลักษณะของอารมณ์ที่อุทานในขณะนั้น ได้แก่

                    1. อารมณ์ยินดี (Joy) ได้แก่ Hurrah! (ฮูร่า) ไชโย, Ah! (อ้า), Ha (ฮ้า)

                          เช่น             Hurrah! We have won.    ไชโยพวกเราชนะแล้ว

                    2. อารมณ์เศร้า (Sorrow) ได้แก่ Alas! (อนิจจา)

                      เช่น          Alas! He is ruined.  อนิจจาเขาแย่แล้ว

                    3. อารมณ์ประหลาดใจ (Surprise) ได้แก่ Ha! (ฮ้า), What! (อะไรกันนี่), Oh! (โอ้

                        เช่น             Oh! What a fright.   โอ้อะไรจะน่าตื่นเต้นขนาดนั้น

                    4. อารมณ์ตื่นเต้นและยินดี (Excitement, Approval) ได้แก่

                          เช่น             Bravo! (ไชโย)           Bravo! Well done. ไชโย ทำได้ดีมาก
5. อารมณ์แห่งความสุข (Happiness) ได้แก่ Ah! (อ้า), Ha! (ฮ้า)

                          เช่น             Ha! I’m happy. ฮ้า ช่างสบายอะไรอย่างนี้
6. อารมณ์เงียบ ๆ (Silence) เช่น Hush! (จุ๊ ๆ)

                          เช่น              Hush! The baby is asleep.   จุ๊ ๆ เด็กนอนหลับอยู่

               นอกจากนี้ยังมีคำอุทานที่เป็นประโยค (Exclamation Sentence)

                          เช่น             What beautiful flowers!    ดอกไม้ช่างสวยงามจัง

                                              What a pity!    น่าสงสารจัง

        ข้อสังเกต คำอุทาน แต่ละคำไม่มีความเกี่ยวข้องกับหลักทางไวยากรณ์ใด ๆ  Parts of Speech : คำอุทาน (Interjection) คือ คำที่เปล่งออกมาลอย ๆ เพื่อแสดงความรู้สึกของอารมณ์ของผู้พูด

                        เช่น               Oh!     แสดงความเสียใจหรือตื่นเต้น

                                             Ha! Ha!   แสดงความขบขัน

                                             Hurrah!   แสดงความยินดี

                     ตัวอย่าง วลี (Phrase) ที่เป็นคำอุทาน

                        เช่น              Ah! I’m disappointed.                 Bravo! Well done.                  Ha! I’m surprised

                                            Hurrah! I’m exited.                      Hush! Keep quite                   Oh! What a surprise!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s